We hebben het nog nooit gedaan, dus we denken dat het wel kan…

We zijn nu een poosje aan het werk in een domein dat totaal nieuw voor ons is. De commerciële wereld was voor ons, ondernemers, overzichtelijk en gemakkelijk te snappen. We begeven ons in een systeem dat ingewikkelder is dan de plattegrond van de Londense metro. We zijn geen onderwijs. Geen zorg. Doen een beetje iets in het kader van de participatie-wet, maar niet echt. Tot welke wethouder wenden we ons dan? Tot alledrie dan maar? Desondanks hebben we al zoveel gave dingen meegemaakt.

Bijvoorbeeld met de leerplichtambtenaar die op haar vrije dag toch even terugbelt om te overleggen over tijdelijke vrijstelling van Leerplicht voor een jongen voor wie dat op dat moment het beste lijkt. En die dat dan ook gewoon meteen regelt!

Met die jongen van buiten de Stedendriehoek tegen wie wij zeggen ‘begin maar gewoon, de financiering regelen we later wel’. En dat dat dan ruim 5 maanden duurt, veel mails, belletjes en frustratie kost, maar uiteindelijk wel lukt!

Of met een school die tegen een jongen zegt: ‘je hebt niet de juiste diploma’s, maar je bent gemotiveerd en wij willen graag out of the box denken, dus begin maar gewoon’. Die jongen gaat nu hartstikke lekker.

We hebben geen raamovereenkomst. Geen codes. Zijn geen geregistreerd -peut of -loog. Snappen niet altijd wat de labels inhouden die mensen opgeplakt krijgen. Hebben geen duidelijk gedefinieerde doelgroep of uitgeschreven programma. Welk samenwerkingsverband, collectief, werkbedrijf, welke persoon binnen de gemeente of provincie is voor ons interessant om mee te praten? Waar moeten we beginnen?

“Onbegonnen werk”, hebben al velen tegen ons gezegd. “Je moet eerst een raamovereenkomst hebben, anders kan het niet.” “Hoe kunnen jullie nou beginnen zonder financiering? Zo werkt dat niet.”

We zijn maar gewoon wél begonnen; met hulp en support van mensen die in onze aanpak geloven en het lukt best aardig. Sterker nog, we weten af en toe niet waar we het zoeken moeten door alle aanvragen, verzoeken om koffie en om toelichting. En we zien dus dat het ergens ook gewoon wél werkt.

We werken samen met de school die zegt: “We zien onvoldoende vooruitgang bij deze jongen. Op deze manier haalt hij zijn diploma niet. Maar we zien ook dat hij zich hier veilig voelt en dat is voor nu het belangrijkst, dus schrijven we hem niet uit.”

We zien een jongen tegen wie ‘het systeem’ zegt dat hij niet de capaciteiten heeft om niveau 2 te halen. En die nu klaar is met zijn opleiding op niveau 4 en succesvol aan de slag is als zzp-er in de zorg.

We zijn gestart met jongeren en zien ook een vraag bij professionals. Een vraag om te delen; om samen te werken. Wij geloven dat we met zijn allen één grote, gezamenlijke opdracht hebben. Wij zijn niet beter dan school, of beter dan zorg. Wij willen samen met school en zorg kijken wat nodig is. Door op die manier te kijken en te werken, hebben we al gave dingen zien gebeuren.

Met het meisje dat bij ons komt en tegen wie wij zeggen: “kom maar gewoon, we hebben toch nog wel plek, dan maar geen geld”. (dat was overigens heel in het begin, en daar hebben we inmiddels van geleerd…). Ze heeft net haar eerste dichtbundel uitgegeven.

Met de gemeente die zegt: ‘jullie hebben geen raamovereenkomst, dus het kan eigenlijk niet. Maar deze jongen wil zo graag; wij gaan het betalen’.

Het is niet alleen hosanna. We komen het ook tegen dat school zegt: “Nee, we verlengen jouw traject bij H3Lab niet, want we zien daar geen heil in.” En dan zijn wij eerst boos en balen mee met het meisje dat zo graag nog door wil. Maar al snel komen we dan tot de conclusie dat het misschien ook wel goed is om ‘gewoon’ terug te gaan naar school. En dan kijken we met haar hoe ze het beste kan dealen met die oplossing.

We zijn af en toe ontzettend gefrustreerd over wachtlijsten, procedures, regels die we niet snappen. Daar mopperen we dan over. Vaak zelfs samen met de uitvoerders van die regels. En meestal vinden we dan toch weer een manier vinden om ermee om te gaan. Of soms ook niet…

Het is ingewikkeld, het is een uitdaging, maar het is zo gaaf om te merken dat er zoveel mensen zijn die bereid zijn out of the box te denken. Omdat ze, net als wij, geloven in die grote, collectieve opdracht; namelijk ondersteuning bieden aan jongeren die dat om wat voor reden dan ook nodig hebben. En dan kan er ineens heel veel. Voorlopig blijven wij vasthouden aan onze, in de ogen van sommigen, wat naïeve aanpak:

We snappen het systeem niet helemaal, dus we denken dat het wel kan…

Wij willen heel graag samenwerken. Met andere professionals; met andere scholen. Dus we ontmoeten je graag. Wil jij ons ook leren kennen? Neem dan contact op, vrijblijvend. We zien of horen je graag!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wij gebruiken cookies om je de best mogelijke ervaring te geven.