We zijn nu een poosje aan het werk in een domein dat totaal nieuw voor ons is. De commerciële wereld was voor ons, ondernemers, overzichtelijk en gemakkelijk te snappen. We begeven ons in een systeem dat ingewikkelder is dan de plattegrond van de Londense metro. We zijn geen onderwijs. Geen zorg. Doen een beetje iets in het kader van de participatie-wet, maar niet echt. Tot welke wethouder wenden we ons dan? Tot alledrie dan maar? Desondanks hebben we al zoveel gave dingen meegemaakt.

Bijvoorbeeld met de leerplichtambtenaar die op haar vrije dag toch even terugbelt om te overleggen over tijdelijke vrijstelling van Leerplicht voor een jongen voor wie dat op dat moment het beste lijkt. En die dat dan ook gewoon meteen regelt!

Met die jongen van buiten de Stedendriehoek tegen wie wij zeggen ‘begin maar gewoon, de financiering regelen we later wel’. En dat dat dan ruim 5 maanden duurt, veel mails, belletjes en frustratie kost, maar uiteindelijk wel lukt!

Of met een school die tegen een jongen zegt: ‘je hebt niet de juiste diploma’s, maar je bent gemotiveerd en wij willen graag out of the box denken, dus begin maar gewoon’. Die jongen gaat nu hartstikke lekker.

We hebben geen raamovereenkomst. Geen codes. Zijn geen geregistreerd -peut of -loog. Snappen niet altijd wat de labels inhouden die mensen opgeplakt krijgen. Hebben geen duidelijk gedefinieerde doelgroep of uitgeschreven programma. Welk samenwerkingsverband, collectief, werkbedrijf, welke persoon binnen de gemeente of provincie is voor ons interessant om mee te praten? Waar moeten we beginnen?

“Onbegonnen werk”, hebben al velen tegen ons gezegd. “Je moet eerst een raamovereenkomst hebben, anders kan het niet.” “Hoe kunnen jullie nou beginnen zonder financiering? Zo werkt dat niet.”

We zijn maar gewoon wél begonnen; met hulp en support van mensen die in onze aanpak geloven en het lukt best aardig. Sterker nog, we weten af en toe niet waar we het zoeken moeten door alle aanvragen, verzoeken om koffie en om toelichting. En we zien dus dat het ergens ook gewoon wél werkt.

We werken samen met de school die zegt: “We zien onvoldoende vooruitgang bij deze jongen. Op deze manier haalt hij zijn diploma niet. Maar we zien ook dat hij zich hier veilig voelt en dat is voor nu het belangrijkst, dus schrijven we hem niet uit.”

We zien een jongen tegen wie ‘het systeem’ zegt dat hij niet de capaciteiten heeft om niveau 2 te halen. En die nu klaar is met zijn opleiding op niveau 4 en succesvol aan de slag is als zzp-er in de zorg.

We zijn gestart met jongeren en zien ook een vraag bij professionals. Een vraag om te delen; om samen te werken. Wij geloven dat we met zijn allen één grote, gezamenlijke opdracht hebben. Wij zijn niet beter dan school, of beter dan zorg. Wij willen samen met school en zorg kijken wat nodig is. Door op die manier te kijken en te werken, hebben we al gave dingen zien gebeuren.

Met het meisje dat bij ons komt en tegen wie wij zeggen: “kom maar gewoon, we hebben toch nog wel plek, dan maar geen geld”. (dat was overigens heel in het begin, en daar hebben we inmiddels van geleerd…). Ze heeft net haar eerste dichtbundel uitgegeven.

Met de gemeente die zegt: ‘jullie hebben geen raamovereenkomst, dus het kan eigenlijk niet. Maar deze jongen wil zo graag; wij gaan het betalen’.

Het is niet alleen hosanna. We komen het ook tegen dat school zegt: “Nee, we verlengen jouw traject bij H3Lab niet, want we zien daar geen heil in.” En dan zijn wij eerst boos en balen mee met het meisje dat zo graag nog door wil. Maar al snel komen we dan tot de conclusie dat het misschien ook wel goed is om ‘gewoon’ terug te gaan naar school. En dan kijken we met haar hoe ze het beste kan dealen met die oplossing.

We zijn af en toe ontzettend gefrustreerd over wachtlijsten, procedures, regels die we niet snappen. Daar mopperen we dan over. Vaak zelfs samen met de uitvoerders van die regels. En meestal vinden we dan toch weer een manier vinden om ermee om te gaan. Of soms ook niet…

Het is ingewikkeld, het is een uitdaging, maar het is zo gaaf om te merken dat er zoveel mensen zijn die bereid zijn out of the box te denken. Omdat ze, net als wij, geloven in die grote, collectieve opdracht; namelijk ondersteuning bieden aan jongeren die dat om wat voor reden dan ook nodig hebben. En dan kan er ineens heel veel. Voorlopig blijven wij vasthouden aan onze, in de ogen van sommigen, wat naïeve aanpak:

We snappen het systeem niet helemaal, dus we denken dat het wel kan…

Wij willen heel graag samenwerken. Met andere professionals; met andere scholen. Dus we ontmoeten je graag. Wil jij ons ook leren kennen? Neem dan contact op, vrijblijvend. We zien of horen je graag!

Dit weekend bezocht ik met mijn gezin de film The Lion King. Een prachtige nieuwe editie, echt super gaaf gemaakt. Het verhaal is voor de meeste mensen wel bekend: het leeuwtje Simba wordt geboren als zoon van de Leeuwenkoning Mufasa. Daarmee staat meteen vast dat hij troonopvolger wordt, iets dat de broer van Mufasa, Scar niet ziet zitten. Deze gemene leeuw jut het kleine leeuwtje Simba op om dingen te doen die hij van zijn vader niet mag, waardoor hij in de problemen komt en Mufasa uiteindelijk, door toedoen van Scar, verongelukt. Simba denkt dat het zijn schuld is en vlucht.

Scar grijpt de macht in het koninkrijk waardoor de boel helemaal verpietert. En Simba bouwt een leven op met zijn nieuwe vrienden. Uiteindelijk wordt hij door zijn vroegere vriendinnetje overgehaald om het koninkrijk te redden en zijn plek als koning in te nemen. Het verhaal zit vol boodschappen, over vriendschap, over de kringloop van het leven, over geven en nemen en over het innemen van je plek. 

Ik zit middenin een systemische opleiding en dan kijk ik met die bril op naar alles wat ik tegenkomt. Zo ook de film.

“Ik ben niemand”

Als iets ontzettend heftigs gebeurt (Simba verliest zijn vader en denkt dat het zijn schuld is), is een van de mogelijke reacties om te vluchten. Simba vlucht letterlijk, weg uit het koninkrijk, weg van zijn familie, weg van zijn troep. Systemisch gezien kun je alleen niet vluchten. In de film zegt hij: “ik ben niemand”.

Dat kan niet. Je bent altijd iemands (klein)zoon of -dochter, iemand broer of zus; je hebt altijd een plek in je familiesysteem. Daar kun je niet voor weglopen. Door je plek te ontkennen, ontken je een deel van jezelf. En uiteindelijk krijg je daar altijd problemen mee. Het is als een bal die je uit alle macht onder water probeert te duwen. Het lukt een tijdje, maar uiteindelijk springt hij toch omhoog. 

In de film lijkt Simba een gelukkig leven te leiden, met zijn nieuwe vrienden, op een prachtige plek, ver van zijn oude troep. Tot Nala, zijn vriendinnetje van vroeger, hem in haar zoektocht naar hulp (onder het regime van Scar is het hele koninkrijk verwoest) vindt en hem wijst op zijn verantwoordelijkheid. “Je moet je plek innemen, je plek als koning”. Simba ziet zijn vader terug in een visioen. Zijn vader vertelt hem: “Als koning was ik het meest trots op een ding: dat ik jou als zoon heb. Ik heb je niet verlaten. Dat zal ik nooit doen…”

Uiteindelijk kiest Simba ervoor om terug te gaan naar huis, om letterlijk zijn plek in te nemen. En loopt alles goed af; het blijft natuurlijk een Disney Film…

Vluchten kan niet

De boodschap die ik in de film zie, is dat je niet kunt vluchten voor je familiesysteem. Simba blijft de zoon van koning Mufasa, hoe ver hij ook vlucht. Dat geldt voor iedereen. En hoe harder je bijvoorbeeld weigert op je vader te gaan lijken, hoe meer je dat uiteindelijk gaan doen. Dat zijn mechanismen die gewoon zo werken.

Op je plek gaan staan binnen je familiesysteem kan veel goeds in gang zetten. Wat daarbij hoort is aankijken wat van jou is, dat geeft je kracht en waardigheid. En sowieso geldt in ieder familiesysteem: wat jij niet draagt, wordt doorgegeven en gedragen door iemand anders uit het familiesysteem. Weglopen van je verleden helpt niet; het aankijken wel.

Veel mensen zijn van hun plek. Ze wijzen bijvoorbeeld een van hun ouders af, of hebben het idee dat ze verantwoordelijk zijn voor het geluk van hun ouders. Er is geen eenduidige manier om op je plek te komen. In de basis komt het erop neer dat je loslaat wat niet van jou is en aankijkt wat wel van jou is. In het geval van Simba, dat hij letterlijk teruggaat en de plek inneemt als zoon van Koning Mufasa.

Opstellingen

Opstellingen zijn een mooie manier om inzicht te creëren hierin. Binnen H3Lab doen we dat bijvoorbeeld door een tafelopstelling, met poppetjes. Een tafelopstelling is eigenlijk een soort 3d-familiefoto. Door middel van een opstelling kun je je innerlijk beeld veranderen en zul je minder op anderen projecteren. Als jouw moeder het bijvoorbeeld psychisch zwaar had, om wat voor reden dan ook, dan kan het zijn dat jij voor haar en misschien ook wel voor je broers en zussen bent gaan zorgen. Dat zorgen zit dan zo in je systeem dat je dat als volwassene ook doet, wellicht zodanig dat je jezelf wegcijfert. Of als iemand in jouw familie werd buitengesloten (bijvoorbeeld door zijn geaardheid of keuzes die hij maakte), kan het zijn dat jij je vaak buitengesloten voelt. Dit is een onbewuste beweging waarin je trouw bent aan jouw systeem.

Een opstelling zorgt ervoor dat dit soort patronen zichtbaar worden. Je ziet  de patronen die het met zich meebrengt. Door het beeld, de foto te veranderen zullen patronen doorbroken worden. Een opstelling werkt vaak maanden door en brengt vergaande veranderingen teweeg. 

We hebben al bijzondere dingen zien gebeuren; van een jongere die het contact met hun ouders herstelt, tot iemand die door het inzicht in zijn verleden ineens snapt waarom hij in het hier en nu zich niet echt durft te verbinden. 

Wij zien het systemisch werk als een heel belangrijke en waardevolle aanvulling op ons werk. Het is een prachtige manier om in de onderstroom, het onderbewuste, het onbekende te werken.

Ben je nou nieuwsgierig geworden naar wat zoiets voor jou zou kunnen betekenen? Neem dan contact op, vrijblijvend. We zien of horen je graag!

Gisteren evalueerden we de GAMIFICATION-trajecten tot nu toe met onze opdrachtgever Aventus. En naast van de cijfers, deelden we ook onze ervaringen. Want percentages zijn belangrijk, maar wij vinden mensen in individuele resultaten belangrijker. We lieten filmpjes zien en deelden quotes van jongeren. Op die quotes is dit blog gebaseerd. 


“Zijn jullie van H3Lab? Vertel eens, waarom werkt dat nou? Wat doen jullie nou eigenlijk?”


Deze vraag kregen de jongeren die bij ons voor de zomer het 5e GAMIFICATION-traject volgden, op de gang. Wij vatten de koe bij de horens en hebben ze allemaal laten opschrijven:

  • of en waarom H3Lab voor hen werkte
  • hoe ze bij ons terecht zijn gekomen
  • of ze het aan anderen zouden aanraden


Een greep uit de antwoorden:


“Toen ik hier kwam, wist ik echt niet meer waar ik moest beginnen om mezelf weer terug op de rails te krijgen. En na een paar weken is er al een realistisch toekomstplan gekomen.”


“Ik was teleurgesteld in mezelf dat ik mijn diploma niet kon halen. Ik vond het leven niet prettig. Toen kwam ik hier en leerde ik dat mensen fouten maken en je van fouten kunt leren.”


“Er wordt hier op een andere manier gekeken. Er wordt geen stempel op je gedrukt en je krijgt echt de kans om de dingen waar je tegenaan loopt onder ogen te zien. Ik heb al bij psychologen/sociaal werkers gelopen en haal hier het meeste uit.”


“H3LAB is voor mij de plek die ik even nodig had. Bas, Marijn en Dennis zijn 3 hele bijzondere mensen, omdat ze geven om mij en de hele groep.”


Wij vragen ons soms af: ‘wat doen we nou eigenlijk echt?’. We werken op intuïtie en doen wat wij denken dat past en nodig is. We krijgen steeds meer zicht op wat echt werkt. Een van de dingen die werkt, is het RE-FRAMEN. En meisje met een angststoornis is bij ons een gevoelig meisje die kan leren hoe ze met die gevoeligheid kan omgaan. Een jongen met faalangst, ziet bij ons in dat hij die faalangst niet IS, dat hij zijn minderwaardigheidscomplex niet IS, maar dat hij ook een heel sterke kant heeft, die moeilijke dingen best kan. Een jongen met autisme die nooit lacht, loopt na een paar weken blij rond, heeft contact met de hele groep en ontwikkelt zich sociaal. 


“H3LAb is voor mij de plek die ik even nodig had.”


Wat gebeurt er dan?

We creëren een plek waar jongeren kunnen landen. Van een jongen die bij ons alleen maar komt, veel op de bank ligt en soms letterlijk slaapt, denken wij in eerste instantie dat hij geen stappen zet, tot we van zijn begeleider horen dat hij zo veranderd is en ineens afspraken nakomt.

Een onzekere jongen die geen idee heeft hoe hij zich staande moet houden, hoe hij ruimte moet krijgen en vlekken in zijn nek krijgt als hij denkt aan toetsen op school, ontwikkelt hier een ochtendritueel, is lekker voor zichzelf aan het werk en kiest ondertussen een bbl-opleiding.

We zetten al onze expertise in. Met een meisje dat het overzicht helemaal kwijt is, brengen we haar ‘SHIT-IN-KAART’. We doen SYSTEEMOPSTELLINGEN met jongeren, waardoor iemand nu ineens samen met zijn vader een opleiding uitzoekt, terwijl hij voordat hij hier kwam,  geen contact met zijn vader wilde. Een jongen die in afwachting is van de uitspraak van de rechter doet hier ademhalingsoefeningen en zit met zijn handen in een bak IJS. Een meisje, die het heel haar leven eigenlijk heel makkelijk heeft gehad, krijgt hier een schop onder haar kont en merkt dat ze die soms ook gewoon nodig heeft. 

Samenwerking

We werken samen met 2GetThere, het outreachend team van Stimenz, het JIP, Leerplicht en RMC en krijgen steeds meer contacten op VO-scholen. De ondernemers bij ons in het pand betrekken we. Door middel van gastcolleges, maar ook door individuele opdrachten voor jongeren. We gaan op bedrijfsbezoek als wij denken dat dat handig is. Aan alle kanten voelen we support. Ondertussen tuigen we ook de samenwerking met Gerry Maris van Hall of Talent op. Vanaf april tot nu hebben zo’n 25 jongeren bij ons gebouwd aan vertrouwen, hebben ze bijgeslapen, opleidingen gekozen, baantjes gevonden, tegenslagen gekregen en verwerkt, zijn ze gekomen en toch weer gegaan (want we bereiken echt niet iedereen, ook nu zijn er weer een paar jongeren afgehaakt, helaas) en hebben ze vooral elkaar ontmoet en een band opgebouwd.


“We hebben als groep echt een vertrouwensband opgebouwd.“


“Het is fijn om met mensen te zijn die in een soortgelijke situatie zitten. Dat geeft herkenning en opluchting. Je bent niet een buitenbeentje en wordt niet raar aangekeken. Integendeel. Ze zijn blij dat je er bent. En dat mag je zelf ook zijn.”



“Als ik mijn eigen resultaat en dat van andere zie, zou ik het 100% aanraden.”


We hebben met de jongeren gelachen, gehuild. Af en toe wisten we ons geen raad en dan is het voor ons belangrijk om elkaar en ons netwerk te hebben om te kunnen sparren. We hebben ontzettend veel geleerd en zijn trots op allemaal. 


“De ‘leiding’ doet dit omdat ze het leuk vinden, niet omdat het moet.”


We merken dat wat we doen ertoe doet en gaan er de komende tijd nog veel meer van doen! Herken je jezelf in bovenstaand verhaal of ken je iemand bij wie je dit vind passen? Neem contact met ons op.

En trouwens, we werken niet alleen met jongeren: ook volwassenen zijn van harte welkom, bijvoorbeeld bij onze ADEMPAUZE.

Ademen. “Raar”, “spannend”, “zweverig”, krijgen wij te horen. Dat snappen we. Het is misschien gek, of voor veel mensen nieuw. Het is iets dat we elke dag doen en we staan er veel te weinig bij stil en toch is dat de moeite waard.
Leuk om te weten: We werken binnen H3Lab veel met jongeren en die kijken ons ook altijd glazig aan als we over ademen beginnen. Dus maken we het voor hen cool en proberen we de drempel te verlagen. We vragen ze dan of ze de Navy Seals kennen. Je weet wel die gasten uit het elitekorps van het Amerikaanse leger. Mensen die hun lichaam bijzonder goed onder controle hebben.

We vragen ze of ze een techniek willen leren die de Navy Seals ook gebruiken. Negen van de tien zeggen ja en binnen 5 minuten zitten ze allemaal aan een ademmeditatie. Dat zeggen we er alleen niet bij. En het mooie is, veel van deze jongeren neemt de technieken mee naar huis en slaapt ineens beter, slaagt ineens wel voor zijn theorie-examen of ervaart minder stress.

Ademen; iedereen doet het. Je begint ermee als je ter wereld komt en het is het laatste wat je doet voor je de wereld verlaat. Voor veel mensen is ademhalen een onbewust proces. Soms adem je sneller, soms langzamer, soms dieper, dan weer minder diep. Je denkt er in ieder geval niet al teveel over na. Terwijl het effect ervan, op je lijf, je emoties, je welbevinden, je prestaties, enorm is.

Met de komst van Wim Hof (de Iceman) ontdekken steeds meer mensen wat de yogi’s en boeddhisten al heel lang weten: Ademen is veel meer dan zuurstof naar binnen en koolstofdioxide naar buiten. Er gebeurt ontzettend veel in je lijf als je ademt en je kunt door bewust te ademen je lichaam, geest en welbevinden heel sterk beïnvloeden.

Bijvoorbeeld

Je hebt invloed op je autonome zenuwstelsel; van fysiologische processen tot emotionele gewaarwordingen. Je kan met relatief simpele ademhalingsmethoden zelfs diepe spirituele ervaringen creëren. En het mooie is, het is gratis. En wat ook mooi is? Je kunt het al. Want je doet het de hele dag. Je hoeft je er alleen maar bewust van te worden. Wij ontdekken elke dag weer nieuwe dingen en die delen we graag.

Wist je bijvoorbeeld dat je als je zo lang mogelijk je adem inhoudt, de drang om te gaan ademen niet komt door een behoefte aan zuurstof (O2), maar aan een overschot aan koolstofdioxide (CO2)?

Probeer het maar eens, neem een hele diepe teug lucht. Houd zo lang mogelijk je adem in en als je niet meer kan blaas je alleen een beetje lucht uit. Dan kan je weer even. Grappig hè? Je moet juist iets kwijt, terwijl het voelt alsof je lucht nodig hebt.

Nou en?

“Wat heb je daar nou aan?”, denk je nu misschien wel bij jezelf. Stel je voor, je bent een sporter. Dan is het goed om te weten dat je, wanneer je jouw CO2 tolerantie omhoog brengt, je je prestaties kunt verbeteren. Hoe meer CO2 je in je bloed kunt ‘hebben’, hoe meer zuurstof er naar je cellen gaat. Zuurstof gebruik je voor je prestaties, dus je wordt er sterker van. Hier zit een ingewikkelde wetenschappelijke verklaring achter die een beetje te ver gaat voor deze blogpost, maar google maar eens op het ‘Bohr effect’ als je het interessant vindt.

In kort: trainen met ademtekort kan je conditie verbeteren.

Veel mensen ademen op een manier die niet gezond voor ze is. Ze hebben, onbewust, een ongezond ademhalingspatroon aangeleerd. Veel mensen ademen door hun mond, of te veel, of te diep. Met alle gevolgen van dien. Je maakt hierdoor bijvoorbeeld cortisol aan, een stresshormoon. Niet wenselijk als je ontspannen wilt zijn, wilt studeren, slapen of gewoon je eten verteren. 

Toepassingen

Door je bewust te worden van je ademhaling en je ademhalingspatroon, kun je veel invloed op jezelf uitoefenen.

  • Mensen die stress ervaren, kunnen door middel van het verlengen van de uitademing, of het balanceren van in- uitademing hun zenuwstelsel tot rust brengen.
  • Sporters kunnen hun uithoudingsvermogen vergroten door simpelweg meer door hun neus te ademen. 
  • Mensen met hooikoorts of astma kunnen hun klachten sterk verminderen door anders, oppervlakkiger en ook door hun neus, te gaan ademen. 
  • Mensen die op zoek zijn naar een spirituele ervaring kunnen veel met ademhalingsoefeningen waarbij ze hun adem beurtelings vasthouden op de in- of uitademing.

De mogelijkheden lijken eindeloos. Het makkelijkste te onthouden is misschien wel: je inademing activeert en je uitademing maakt rustig. Dus als jij wakkerder wilt worden focus je op de inademing als je rustig wilt worden focus je op de uitademing. Werkt goed bij bijvoorbeeld in slaap vallen.

“En nu?”, denk je waarschijnlijk bij jezelf. Verdiep je er eens in. Online is ontzettend veel info te vinden.

Wat je ook kunt doen, is eens bij ons langskomen. Wij organiseren eens per maand ADEMPAUZE. We delen graag onze kennis over ademhalen met je en vertellen over wat het ons oplevert.

Oh en btw, we organiseren ook 1-op-1 ademsessies. Ben je nieuwsgierig geworden?